Van de week bereikte ik de 45.000 woorden tijdens het schrijven van het derde deel van de Stadstuin. Dat betekent dat ik inmiddels over de helft ben. Dat is natuurlijk geen schrijfleed, dat is reden voor een klein feestje. Als auteur moet je zelf je mijlpalen stellen om te vieren. Toch realiseerde ik me ook meteen dat het einde nadert voor de trilogie. Inmiddels ben ik bijna twee jaar aan deze boeken bezig. Twee jaar lang leef ik al met de hoofdpersonen Maud, Yara en Britt, hun familie en hun vrienden. Over niet al te lange tijd moet ik afscheid nemen van dat hele stel. Dan gaan zij zonder mij de grote wereld in. Met andere woorden: ze bestormen hopelijk de winkels waar veel lezers ze weten te vinden. En dan kan ik alleen maar afwachten of die lezers de zussen en aanhang net zo in de armen sluiten als ik dat heb gedaan. Schrijfleed dus want ik zal nooit meer zo intensief met hen bezig zijn als ik nu ben.

 

Afscheid nemen van personages is echt wel een dingetje voor een auteur. Voor mij, en ik ken genoeg collega’s voor wie hetzelfde geldt, worden die personages mensen van vlees en bloed. Je leert ze goed kennen en je ziet ook dat ze, tot je grote ergernis, soms hun eigen plan trekken. Dan zou je ze het liefst achter het behang plakken. Zie het maar als een soort vriendschap, de relatie tussen auteur en personage. Alleen dan net even anders…

Huilen om Ikor

Het is lang geleden dat ik zo lang met dezelfde personages heb gewerkt. De laatste keer was voor mijn debuut serie ‘De Macht van het Zwaard’.  Ook aan die serie heb ik jaren gewerkt. ‘De Macht van het Zwaard’ liep niet voor elk personage even goed af. Toen ik moest schrijven over het onvermijdelijke einde van de fee Ikor, tot op de dag van vandaag één van mijn meest dierbare personages, hield ik het echt niet droog. Tja, dat is dus schrijfleed. Het leven van een auteur gaat niet altijd over rozen natuurlijk.

 

Overigens, over ‘De Macht van het Zwaard’ gesproken. Ben je nieuwsgierig hoe dat nu zat met Ikor, ga eens naar de bieb. In het kader van de Lira uitleningen kan ik melden dat je in veel bibliotheken de serie nog kan vinden bij de jeugdboeken. Die Lira was trouwens wel weer een hoogtepuntje. Meer dan 6000 keer zijn mijn boeken uitgeleend. Nee, dat is geen schrijfleed, dat is heel veel schrijfplezier. Fantastisch dat zoveel mensen mijn boeken lezen. En daarom ga ik door met het schrijven van dat laatste deel en van de Stadstuin zal ik straks, met een lach en een traan, Maud, Yara en Britt uitzwaaien. Hopelijk zorgen ook zij voor veel leesplezier bij heel veel mensen.