Sinterklaas, ik mag de oude man graag, maar hij vreet flink wat van mijn tijd op. Terwijl mijn roman met smart wacht op wat broodnodige veranderingen en ik de laatste professionele opdrachten van dit jaar zou moeten afronden, ben ik vooral bezig met dichten. Sinterklaas doet mij vaak al mijn professionaliteit verliezen…

 

 

Amateur dichter

 

Dichten is natuurlijk een vak apart. Toch waagt heel Nederland zich aan deze kunst rond deze tijd en ik ben daarop geen uitzondering. Maar een romanschrijver maakt nog geen dichter. Ik moet eerlijk bekennen dat ik op een wat amateuristisch niveau blijf steken. Oké, ik weet het ‘Sint zat te denken wat hij jou zou schenken’ over te slaan. Maar om nou te zeggen dat mijn rijmelarijen van heel hoog niveau zijn: nee.

 

Verhaal in gedicht

 

Zelfs in een gedicht probeer ik nog een hele roman te stoppen. Bij elk cadeau zie ik een verhaal voor me en dat moet in dichtvorm. Met als gevolg dat mijn gedichten nogal lang kunnen zijn. Menig Sinterklaasavond eindigt daarom laat. Want ik wil toch mijn verhaal vertellen. Ik vraag me af of meer auteurs hier last van hebben…

 

Makkelijk

 

Toch dicht ik makkelijk. Na vijf minuten heb ik al een kantje vol. Ik zou willen dat het met mijn verhalen ook zo snel ging. Naast me ligt altijd het rijmwoordenboek, maar echt veel gebruik ik die niet. Omdat het zo makkelijk gaat, vind ik het ook leuk. Ik houd er dan ook niet meer mee op. Vandaar ook het tijdgebrek in deze tijd van het jaar. Ik koop soms een pakje om het gedicht wat ik daarbij voor me zie. Ja, Sinterklaas is blij met mij qua inkomsten.

 

Sinterklaas: nou, dag hoor!

 

Maar mijn gedichten zijn nu inmiddels af. De laatste weken van dit jaar ga ik bijna volledig besteden aan het herschrijven van mijn roman. Ik heb het nu wel lang genoeg uitgesteld en eerlijk gezegd heb ik geen excuses meer. Nou ja, eerst nog even Sinterklaas vieren. En dan Sinterklaas nog even uitzwaaien (waarom doen we dat eigenlijk nooit?). Nou, dag hoor!