Ken je dat? Je hebt een goed idee en zomaar een hele dag om te schrijven. Niets staat je in de weg om eens flink wat schrijfmeters te maken. Uren later heb je nog geen letter op papier gezet. Wel heb je al je mails beantwoord, je facebook pagina op geleukt en wat interessante mensen op twitter ontdekt. Nu heb je nog maar een uurtje over en ach, wat kun je daarin nog doen? Dus morgen weer een dag.

Uitstelgedrag. Voor veel auteurs helaas maar al te herkenbaar. Het lijkt wel alsof we een soort angst hebben om te beginnen of om zomaar een hele dag te schrijven. Terwijl we ons tegelijkertijd verheugen op zo’n echte schrijfdag en er soms zelfs naar smachten omdat al die verhaallijnen zich ophopen in ons hoofd. Maar als het erop aankomt dan zijn we blijkbaar toch bang al die ideeën op papier te laten stromen. Hoe komt dat toch?

Op die vraag heb ik helaas geen antwoord. Maar ook ik heb last van uitstelgedrag. Niet handig voor iemand met een fulltime baan die haar tijd om te schrijven echt moet plannen. Ik ben niet zo van de diepgaande psychologische analyses dus wil ik vooral weten hoe ik ervan af kom. Door mijn jarenlange ervaring weet ik inmiddels hoe ik om moet gaan met dit gedrag. Ik ben dol op chocolade, maar dat mag ik tegenwoordig alleen maar van mezelf als ik mijn doel voor die dag heb bereikt (tenzij ik echt heel zielig ben, maar dat is een ander verhaal). Ik ben ook gek op fietsen en je raadt het al: niet eerder voor er woorden op papier staan. Dus als ik nog wil fietsen in de zon moet ik nu wat ondernemen.

Kortom: beloon jezelf. Zorg dat je iets hebt om je op te verheugen aan het eind van een schrijfsessie. Nog meer tips om om te gaan met uitstelgedrag? Meld je nu aan voor mijn schrijftraining Schrijf Zeker!